To content | To menu | To search

Berlin

Short Cut to Hollywood

Short Cut to Hollywood



Germany, Austria, USA, 2008, 94 min
Reżyseria: Marcus Mittermeier, Jan Henrik Stahlberg
Sekcja: Panorama Special

by Katarzyna Grabowska

Jeden z najlepszych filmów na tegorocznym Berlinale, pokazywany w ramach sekcji  Panorama Special – „Short Cut to Hollywood” – to satyra na świat mediów, zezwierzęcenie nas samych i globalny pęd do sukcesu, który popycha ludzi do rzeczy wręcz niewyobrażalnych. Tragikomedia w reżyserii Marcusa Mittermeiera i Jana Henrika Stahlberga wstrząsa widzami, bo obnaża ich najgorsze instynkty i hipokryzję.

 „Short Cut to Hollywood” zaczyna się niewinnie, jak na komedię przystało: trzech członków niemieckiego boys bandu “The Berlin Brothers” wyjeżdża na podbój Ameryki. Ich kiczowate piosenki, komiczne stroje i łamany angielski wywołują w nas pobłażliwy uśmiech, bo nie wierzymy, że ta eskapada ma jakiś sens. Przecież tacy ludzie nie mają nic do zaoferowania światu, więc jak mogą zrobić karierę?! Czas pokaże, jak bardzo się myliliśmy…

Nasi dobiegający czterdziestki artyści z początku nie mają pomysłu, jak zaistnieć w świadomości znudzonych do granic możliwości odbiorców kultury masowej. Tradycyjne śnieżki kariery jak wizyta u producenta w Los Angeles - jak można się było spodziewać – nie przynoszą efektu. Porażka z wypromowaniem “The Berlin Brothers” tylko umacnia bohaterów w przekonaniu, że żeby odnieść sukces w USA, trzeba znaleźć się na ekranach telewizji. A jak to zrobić? Sfilmowana operacja amputacji ręki nie wystarczyła? Można więc przebrać się za muzułmanów, do paska przytroczyć rolki papieru toaletowego wyglądające jak granaty i z arabskimi okrzykami na ustach wpaść do restauracji w Miami...

Od tego momentu wszystko toczy się jak w bajce o Kapciuszku – zespół jest na ustach wszystkich, zmienia nazwę na „Bagdad Street Boys”, media zwęszywszy „temat” same zabiegają o kontakt, a lider John Salinger postanawia zrobić coś, czego nikt do tej pory nie odważył się zrobić…Telewizja jest w swoim żywiole – specjalna reporterka towarzyszy zespołowi podczas tournee po Stanach, Salinger jest wymieniany jednym tchem z Preslayem, Lennonem, Cobainem, jego podobizna zdobi okładki najznamienitszych tygodników świata, a reklamodawcy prześcigają się w ofertach. Jednak każda bajka ma swój koniec – cena, jaką przyjdzie zapłacić za ten sukces, jest niezwykle wysoka.

Film trzeba pochwalić za świetny scenariusz, efektowny montaż i dobrą grę aktorów – szczególnie John Salinger w wykonaniu Jana Henrika Stahlberga to artystyczny majstersztyk. Pozwala identyfikować się z postacią, nawet jeżeli wstyd się nam do tego przyznać. „Short cut to Hollywood” to gorzka lekcja dla widza, ponieważ uświadamia nam, jaką władzę mamy nad kreowaniem rzeczywistości, trzymając pilota w ręku. To my tworzymy słupki oglądalności, które dla telewizji są przecież wyznacznikiem naszych gustów. Ale o gustach się przecież nie dyskutuje…

Foto: Berlinale

Więcej o Festiwalu Filmowym w Berlinie, recenzje i informacje prosto z czerwonego

At Stake

At Stake



Indonezja, 2008, 107 min,
reżyseria: Iwan Setiawan, Muhammad Ichsan, Lucky Kuswandi, Ucu Agustin, Ani Ema Susanti
Sekcja: Panorama Dokument
e

by Katarzyna Grabowska

Dokument, wyreżyserowany przez pięciu reżyserów z Indonezji, ukazuje trudne życie kobiet żyjących w społeczeństwie, gdzie ich role są ściśle określone przez reguły religijne, w tym przypadku – islamskie. Obserwujemy więc ich walkę o godne życie, wolność przekonań i wyborów, z góry wiedząc, jaki będzie jej efekt.

„At Stake” nie pozostawia wątpliwości, że sytuacja kobiet w społeczeństwie tak podporządkowanym islamowi, gdzie rola mężczyzny jest ustalona zgodnie z wielowiekową tradycją, a państwo i prawo tylko teoretycznie nie zezwala na dyskryminację, długo nie zmieni się na lepsze. Film od początku wciąga i intryguje, ukazując tak dalekie od zachodniej kultury wzorce, które poznaje się z ciekawością i jednocześnie zażenowaniem, że tak ekstremalne sytuacje, jak te pokazane w „At Stake”, są… prawdziwe.  

Film składa się z czterech oddzielnych części, każdą poświęcając innemu problemowi. Pierwsza - „Effort For Love” w reżyserii Ani Ema Susanti - to opowieść o życiu dwóch z rzeszy 120 tys. emigrantek z Indonezji, które próbują w Hong Kongu znaleźć swoje szczęście. Jedna dopiero na emigracji może rozkoszować się związkiem z inną kobietą, za co we własnym kraju byłaby potępiona. Druga, u której wykryto guza w narządach rodnych, odmawia zgody na operację, ponieważ narzeczony pozostawiony w kraju nie zgadza się na taki zabieg.

Druga część jest najbardziej wstrząsająca. „What’s The Point” (Iwan Setiawan, Muhammad Ichsan) przybliża widzom traumatyczny zabieg obrzezania małych dziewczynek, często tuż po urodzeniu, który zgodnie z tradycją i wierzeniami ma powstrzymać kobietę przed zdradzaniem przyszłego męża, hamując jej popęd seksualny. Chociaż prawo w Indonezji surowo tego zabrania, zabieg jest praktykowany i niewiele wskazuje na to, by miało się to zmienić. 

W trzeciej części – „Miss. Mrs.?” Lucky’ego Kuswandi, z przerażeniem wsłuchujemy się w wypowiedzi indonezyjskich kobiet, które ubrane i umalowane po europejsku, ze spokojem oświadczają, że nigdy nie były i nie zamierzają pójść do ginekologa. W całym ponad 230- milionowym kraju, lekarzy tej specjalności jest tylko 7000, ponieważ na ich usługi nie ma zapotrzebowania. Jeżeli jakaś kobieta odważy się umówić na wizytę, musi to robić w tajemnicy - świadoma, że w przeciwnym razie spotka ją kara i potępienie ze strony otoczenia.

Ostatnia część filmu „Our Children’s Fund” (Ucu Augustin) to smutna wędrówka po mającym złą sławę cmentarzu na Jawie, gdzie przychodzą miejscowe prostytutki ze swoimi klientami. Schadzki zaczynają się przed zachodem słońca i trwają całą noc. Nad ranem kobiety wracają do swoich domów i dzieci, na których edukacje są zmuszone zarabiać w ten sposób.

„At Stake” łączy w sobie różne style i sposoby narracji, co jednak w żadnej mierze nie umniejsza jego wartości jako solidnego reportażu. Z uwagi na poruszane tematy nie jest filmem łatwym w odbiorze, ale na pewno wartym obejrzenia.

Foto: Berlinale

Więcej o Festiwalu Filmowym w Berlinie, recenzje i informacje prosto z czerwonego

El niño pez

El niño pez





The Fish Child
Argentina, Spain, France, 2009, 96 min
Director: Lucía Puenzo
Cast: Inés Efron, Emme, Pep Munné, Arnaldo André, Carlos Bardem
Section: Panorama Special

by Katarzyna Grabowska

Miejscami wstrząsające studium związku, który nie ma prawa bytu – tak w skrócie można odczytać najnowszy film argentyńskiej reżyserki Lucii Puenzo. „El Nino pez” wymaga od widza dużej dawki empatii dla losów pary głównych bohaterek. Traumatyczny związek panny z dobrego domu i jej służącej pokazany jest z brutalną szczegółowością. Trudno oprzeć się wrażeniu naginania rzeczywistości dla potrzeb scenariusza, tak jakby Puenzo chciała pokazać za dużo. Trudno też odnaleźć w tym filmie pozytywne elementy – miłość niesie cierpienie, traumy z dzieciństwa nie pozwalają żyć, a seks jest jedynie namiastką prawdziwego uczucia. „El nino pez” garściami czerpie z latynoamerykańskiej symboliki, jednocześnie nie unikając odwołań do współczesnych osiągnięć kinematografii tego kontynentu. Jednak efekt tych prób pozostawia niedosyt – film jest niepokojącą układanką ogranych motywów. Rozpaczliwe próby odnalezienia własnego szczęścia na przekór wszystkim i wszystkiemu, w finale nie układają się w wiarygodną całość.„El Nino pez” nie jest może arcydziełem, jednak trzeba docenić wysiłki pierwszoplanowych aktorek.

foto: Berlinale
Więcej o Festiwalu Filmowym w Berlinie, recenzje i informacje prosto z czerwonego

Entries feed